Ryuji HOMMYO
Captain (N), Master of Arts, Acting Chief Research Fellow, Japan Peacekeeping Training and Research Center, Joint Staff College, Japan
DOI: https://doi.org/10.65816/jsds.2026.02.013
ABSTRACT:
This paper examines Japan’s participation in the United Nations Transitional Authority in Cambodia (UNTAC) in 1992 as the first deployment of the Japan Self-Defense Forces (JSDF) to a United Nations peacekeeping operation (PKO), and analyzes the institutional, operational, and policy lessons derived from this experience. Established under the International Peace Cooperation Law enacted in the post–Cold War international environment, Japan’s participation in UNTAC represented a critical starting point for the country’s international peace cooperation policy.
This paper first examines the significance of the institutional framework based on the Five Principles for Participation in PKO. Second, it analyzes the development of overseas deployment capabilities and experience in multinational operations through airlift and sealift support by the Air Self-Defense Force and Maritime Self-Defense Force, as well as the activities of the engineering units deployed to Takeo Province. Third, it explores the impact of the death of a Japanese civilian police officer on domestic public opinion and governmental decision-making processes.
In addition, by comparing Japan’s experience with that of Germany—another country that initiated overseas deployments under constitutional and historical constraints—this paper highlights the characteristics of peacekeeping participation by states with restricted military roles. Based on these analyses, the paper evaluates the significance of the UNTAC experience for subsequent improvements in Japan’s PKO framework and the development of JSDF international cooperation activities, and presents historical insights relevant to the future of United Nations peacekeeping operations.
Keywords: Japan Self-Defense Forces (JSDF); United Nations Transitional Authority in Cambodia (UNTAC); UN Peacekeeping Operations (PKO); International Peace Cooperation Law; Civilian Police; Germany–Japan Comparison.
Японы Өөрийгөө хамгаалах хүчний энхийг сахиулах ажиллагааны туршлага, сургамж: UNTAC дахь оролцоо ба орчин үеийн энхийн ажиллагааны бодлогод үзүүлсэн нөлөө
Рюүжи ХОММЁО
Япон Улсын Нэгдсэн штабын коллежийн Энхийг сахиулах ажиллагааны сургалт, судалгааны төвийн Ерөнхий ахлах судлаачийн үүргийг түр орлон гүйцэтгэгч, Тэнгисийн цэргийн ахмад
ХУРААНГУЙ:
Энэхүү өгүүлэлд Японы Өөрийгөө хамгаалах хүчин (ЯӨХХ)-ий НҮБ-ын энхийг сахиулах ажиллагаанд оролцсон анхны туршлага болох 1992 оны Камбож дахь UNTAC (United Nations Transitional Authority in Cambodia) ажиллагааг судлан авч үзэв. Хүйтэн дайны дараахан батлагдсан “Олон улсын энхийн хамтын ажиллагааны тухай хууль”-ийн хүрээнд хэрэгжсэн энэхүү ажиллагаа нь Япон Улсын энхийн төлөөх бодлогын чухал эхлэл цэг болсон юм.
Өгүүллэгийн эхний хэсэгт Японы Энхийг сахиулах ажиллагааны таван зарчимт тогтолцоо, Агаарын болон Тэнгисийн Өөрийгөө хамгаалах хүчний үзүүлсэн агаар болон усан замын тээврийн дэмжлэг, мөн Такео мужид байрласан инженерийн цэргийн салбарын үйл ажиллагаа, тэр дундаа хилийн чанадад хүч байрлуулсан болон олон үндэстний ажиллагаанд оролцсон туршлага, Японы цагдаагийн алба хаагч амь эрсэдсэн эмгэнэлт хэрэг явдал, үүнтэй холбогдуулан олон нийтийн санаа бодол, төдийгүй Засгийн газрын шийдвэр гаргах үйл явцад дүн шинжилгээ хийв. Түүнчлэн Үндсэн хуулинд заагдсан “Зэвсэгт хүчин”-тэй байхыг хориглосон заалт болон түүхэн үйл явдлаас улбаатай хилийн чанадад цэрэг үл илгээх тухай эрх зүйн хязгаарлалт дор Герман, Япон хоёр улсын энхийг сахиулах ажиллагаанд оролцсон бодлого, хэрэгжилтийн онцлогийг харьцуулан судлав.
Түлхүүр үгс: Японы Өөрийгөө хамгаалах хүчин (ЯӨХХ), НҮБ-ын Камбож дахь шилжилтийн үеийн захиргаа (UNTAC); НҮБ-ын Энхийг сахиулах ажиллагаа (ЭСА), Олон улсын энхийн хамтын ажиллагааны тухай хууль, цагдаагийн амь нас, Герман-Японы улсын энхийг сахиулах ажиллагаа.